دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

این ابیات با لحنی اندرزگونه و تذکار، مخاطب را به هوشیاری در لحظات گذرای عمر فرا می‌خواند. شاعر با استعاره‌ای از غبارِ غم که بر دل نشسته، از انسان می‌خواهد تا پیش از آنکه فرصت از دست برود، به فعالیت و بهره‌برداری از ایام عمر (که به دشتِ عمل تشبیه شده) همت گمارد.

مفهوم محوری این کلام، تأکید بر غنیمت شمردن وقت و فرصت‌های زندگی است؛ چرا که زمانِ گریه و غم، با گذر عمر و غبارآلود شدن جان همراه است و تنها عمل صالح و سازنده است که می‌تواند در دشتِ بی‌کران هستی، توشه‌ای برای انسان فراهم آورد.