دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

شب فرا رسید و غمی که در دل داشتم دوباره آغاز به فعالیت کرد و مرا درگیر خود ساخت؛ چشمان خسته‌ی من در این تاریکی شب، تا صبح بیدار خواهند ماند و با شمردن ستاره‌ها، انتظار خواهند کشید.

یاد و خاطره‌ی محبوب از ذهنم گذر کرد؛ ای صبر، به فریادم برس و در کنارم باش که این یادآوری، دوباره آرامش را از من خواهد گرفت و مرا پریشان‌حال خواهد کرد.

دلم همواره به سوی معاشرت با رندانِ عالم که از قیدوبندهای ظاهری آزادند کشیده می‌شود و امیدوارم که دعای پیر و راهنمای معنوی، گره از کارِ فروبسته‌ی من بگشاید و به دادم برسد.

هیچ راه گریزی از تو ندارم؛ پس هر اندازه می‌خواهی بر من جفا و ستم کن، چرا که منِ بنده، جز خواستِ تو اراده‌ای ندارم و هرچه تو بخواهی، همان را می‌پذیرم و انجام می‌دهم.

ای خسرو، هنرِ اصلی در این است که انسان در راه عشق بمیرد و جان فدا کند؛ اگر هم قرار باشد که زنده بمانم، همچون مردانِ بزرگ، با شرافت و استواری زندگی خواهم کرد.