دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

ای معشوق، چه با من به نیکی رفتار کنی و چه مرا بیازاری، برایم تفاوتی ندارد؛ چرا که این احوالِ دنیوی ماندنی نیست و می‌گذرد. هر کاری که دلت می‌خواهد با من انجام بده، زیرا در نهایت تمامِ این رخدادها بر من خواهد گذشت و از بین خواهد رفت.

تو به من گفتی که از تو دست می‌کشم و می‌روم، و خود نیز اذعان داشتی که این کار در حقِ من ستم است؛ ای کاش این ستم (یعنی جدایی یا رنجِ حاصل از آن) مدام تکرار می‌شد و هر بار بر سرِ من می‌آمد تا به بهانه‌ی آن، دوباره تو را ببینم.

هر سپیده‌دم، روح و جانم را به پیشوازِ حضورِ تو می‌فرستم، شاید که در این میانه، نسیم یا رایحه‌ای از وجودِ آن بوستانِ زیباییِ تو، بر من وزیده شود و مشامِ جانم را بنوازد.