دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

این بیت تصویری از جمال بی‌همتای محبوب را ترسیم می‌کند که چنان تابان و خیره‌کننده است که طاقتِ دیدن آن برای آدمی ناممکن است. شاعر با قرار دادن محبوب در محیطی چون کتابخانه، بر آن است تا نشان دهد که حتی در محیطی که انتظار آرامش و سکون می‌رود، جلوه جمال یار آشوبی به پا می‌کند که تاب و توان را از همگان می‌ستاند.