دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

این بیت، اهمیتِ ظرفیتِ قلب در پذیرشِ رنج و حضورِ محبوب را کانونِ توجه قرار می‌دهد. در نگاهِ شاعر، دلِ راستین، دلی است که از وسعت کافی برای جای دادنِ غمِ یار برخوردار باشد؛ چرا که غمِ یار، بخشی جدایی‌ناپذیر از طعمِ عشق است.

از سوی دیگر، شاعر دل‌هایی را که از پذیرشِ یار و رنج‌های مربوط به آن سرباز می‌زنند، به سندان تشبیه می‌کند. این تشبیه نشان‌دهنده‌ی قساوت و سختیِ بیش از حدی است که اجازه‌ی نفوذِ عواطف و عشق را به درون نمی‌دهد و چنین دلی، در عالمِ انسانی، کارکردی نخواهد داشت.