دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

از آنجا که تمام کارهای این جهان بی‌ریشه و سست‌بنیاد است، شخص خردمند هرگز تکیه‌گاه و اصلِ کار خود را بر این امور ناپایدار بنا نمی‌کند.

در این دنیای پر زرق و برق اما در باطن ویران، به عنوان صاحب‌خانه و مقیم ساکن مشو؛ چرا که هیچ‌کس در این سرای خراب و ناپایدار همیشگی نبوده و نخواهد ماند.

اگر به مقام یا جایگاه والایی رسیده‌ای، به آن مغرور مشو و به این بلندی فخر مفروش؛ چرا که بادِ غرور همانند بادی است که خس و خاشاک را به هوا می‌برد، اما چون آن نیرو تمام شود، خس به زمین بازمی‌گردد.

از آنجایی که انسان‌ها به خاطر طمعِ داشتنِ مال و مقام، بنده و فرمان‌بردارِ دیگران می‌شوند، خوشا به حالِ کسی که از این زنجیرِ طمع و بندگیِ انسان‌ها رها شده است.

اگر می‌توانی، چنان زندگی کن که گویی مرگ برای تو معنایی ندارد (یعنی با نیکی و فضیلت جاودان شو)، زیرا هر موجودی که به این دنیا می‌آید، برای مرگ متولد شده است.

ای خسرو (شاعر)، گمان مکن که آنچه داری مالِ خودت است، چرا که همه این‌ها عاریتی و موقت است؛ کالای عمر که به تو داده شده است، روزی باید به صاحب اصلی‌اش بازگردانی.