دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

اینکه خود را به غفلت می‌زنی و مرا نادیده می‌گیری، بی‌دلیل و بی‌نقشه نیست؛ درست مانند صیادی که خود را به خواب می‌زند تا صید را به دام اندازد، تو نیز با این بی‌توجهی قصد فریب مرا داری.

آن چشم‌های خمار و بیمارگونه‌ات را گرچه به قصدِ نظر کردن بر سرِ ما می‌چرخانی، اما ای کاش مرا نه به حالِ خود، که به تیغِ قربانی‌ات گرفتار کنی؛ چرا که دور بودن از تو در مقامِ آزادگی، برای من سخت‌تر از کشته شدن در راه توست.

از آنجا که به یاد آوردنِ عاشقان، در دلِ آدم داغ و غم ایجاد می‌کند، من روا نمی‌دانم که تو نامِ مرا به یاد آوری و غمگین شوی؛ این نشان از شفقتِ عاشق به معشوق است.

چون من لذتِ حقیقیِ عشق‌بازی و درکِ این مقام را چشیده‌ام، دیگر برایم انصاف و عدلِ دیگران ارزشی ندارد؛ من از تو جفا و ستم می‌خواهم، چرا که ستمِ تو برایم شیرین‌تر از محبتِ دیگران است.

ای دل! وقتی معشوق به تو جفا می‌کند، لب به شکوه و فریاد باز مکن؛ چرا که در راهِ وفاداری و عشق، فریاد زدن و گلایه کردن، دور از آدابِ عاشقی است و شایسته نیست.

ای خسرو! اگر تواناییِ تحملِ سختی‌های جان‌کاه و استقامتِ بی‌نظیرِ فرهاد را در راهِ عشق نداری، هرگز از داستانِ عشقِ شیرین سخن مگو و ادعای عاشقی نداشته باش.