دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

این بیت تقابلی اندیشمندانه میان دو شیوه زندگی را ترسیم می‌کند: یکی از آنِ عاشق که لذتِ حضورِ یار و زیبایی‌هایِ ملموسِ جهان را بهشتِ نقدِ خود می‌داند و دیگری از آنِ زاهد که برای رسیدن به بهشتِ موعود، از خوشی‌های دنیوی چشم پوشیده و به امیدِ آینده‌ای مبهم دل بسته است.

فضای حاکم بر سخن، ستایشِ غنیمت شمردنِ فرصت و نقدِ نگاهِ انتزاعی و دور از واقعیتِ زاهدانِ خشک‌مغز است که به جایِ لذتِ حقیقی، به وعده‌هایِ دوردست دل بسته‌اند.