دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

بدون حضور یار زیبا و دلربا، لذت بردن از تماشای جهان ناممکن است، همان‌طور که بدون دیدن قامتِ بلند و موزونِ یار، گشت‌وگذار در صحرا و دشت صفایی ندارد.

گرچه طبیعت و زیبایی‌های جهان پیرامون من بسیار است، اما بدون تو هیچ‌کدام ارزشی ندارند؛ پس ای دوست، همراه من شو که پیمودن مسیر زندگی به تنهایی برای من مقدور نیست.

ما اکنون بر آستانه درگاه تو هستیم؛ اگر مرا به حضور نپذیری، تنها سرنوشتِ محتومِ من مرگ در همین‌جا است، چرا که دیگر توان و اراده‌ای برای بازگشت و دل کندن از این درگاه ندارم.

به تو گفتم که می‌خواهم از کوی تو بروم تا جانم را از چنگالِ عشق برهانم و زنده بمانم؛ تو پاسخ دادی که جسمت می‌تواند برود، اما دلت که اسیرِ من است، هرگز نمی‌تواند از اینجا دل بکند و برود.

ای کاروانیان، پاهای من در این بیابانِ عشق به گل نشسته و زمین‌گیر شده‌ام؛ شما راه خود را بگیرید و بروید، چرا که با این وجودِ ناتوان و آلوده، رسیدن به کعبه مقصود میسر نیست.

اجازه مده که پیش از چشیدنِ حیات‌بخشیِ لب‌هایت از دنیا بروم؛ چرا که بدون زندگی کردن در سایه وجودِ مسیحاوارِ تو، نمی‌توان با آرامش این جهان را ترک کرد.