دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

یک ماه گذشت و آن ماهِ زیبا یعنی معشوق به سوی ما نیامد؛ هیچ شبی بر من نگذشت که در آن، رنج و بلایی بر جانم فرود نیاید.

مدت‌هاست که از دیدن چهره‌ی او محرومم و در وجودم شادی و گلی نشکفته است؛ همچون بوته‌ی گلی که نسیم صبحگاهی یا همان صبا به آن نوزیده و طراوت نیافته است.

هزاران تیرِ جفا و ستم از سوی یار بر دلم نشست، اما هیچ‌کدام از دردها و رنج‌های من، به دلِ آن یارِ بی‌وفا راه نیافت.

معشوقِ من که چون مسیح تواناییِ زنده کردن داشت، دمِ حیات‌بخشی به من نداد و من از دوری‌اش جان باختم؛ اما چنان در آتشِ این فراق سوختم که حتی نمی‌دانم عمرم به پایان رسیده یا همچنان در کشاکشِ درد هستم.

هیچ کبوترِ نامه‌بری نتوانست پیام مرا به سوی دوست ببرد؛ زیرا شعله‌های آتشِ دلِ من چنان سوزان بود که هیچ پرنده‌ای توانِ پرواز از میان هوایِ داغِ بالای سرِ مرا نداشت.

ای پادشاه، اگر هدهدِ تو هرگز به سوی سرزمین سبا پرواز نکند و خبری نیاورد، داشتنِ شکوه و سلطنتِ سلیمان برایت چه سودی خواهد داشت؟