دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

امشب روشناییِ زندگی من از پرتوِ ماه هم درخشان‌تر بود و اشک شوقی که از چشمانم جاری می‌شد، گویی جانی تازه به وجودم می‌بخشید و مرا در اقیانوسی از شور و شادی غرق می‌کرد.

هنگام سپیده‌دم، در حالی که مردم برای عبادت به سوی محرابِ مسجد روی می‌آورند، دلِ من شیفته‌ی کمانِ ابروی معشوق شده و آن را محرابِ حقیقیِ خود یافته است.

چگونه جانم را فدای او نکنم؟ دریغ و درد که چشمان آن محبوب، با هر مژه‌ای که بر هم می‌زند، گویی قصابی است که بی‌رحمانه جان مرا از تنم جدا می‌کند.

خسرو چنان در عالم مستی غرق شده بود که نه از خود آگاهی داشت و نه از شرابِ ظاهری و مجلس بزم؛ چرا که مستیِ او از شرابِ عشقِ حقیقی، حالتی فراتر از مستی‌های دنیوی داشت.