دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

سرو در برابر بلندای قد تو، هیچ اعتبار و جایگاهی ندارد؛ چرا که سرو تنها به سوی زمین و پستی گرایش دارد و از قدِ کشیده و باشکوه تو بی‌بهره است.

در دهان و میان‌باریکِ تو، دقیق می‌شوم؛ حقیقتی شگفت می‌بینم که همزمان هم «نیستی» و هم «هستی» است؛ به این معنا که از شدتِ ظرافت و کوچکی، گویی وجود ندارد، اما در عین حال حضور دارد.

زمانی چهره‌ی تو قبله‌گاهِ من بود و رو به سوی تو عبادت می‌کردم؛ اما اکنون که در کنارم نشستی، دیگر قبله‌ای در کار نیست؛ چرا که تو خود، عینِ مقصود و کمال هستی و دیگر نیازی به جهت‌گیری به سوی قبله‌ی دور نیست.