دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

این بیت به بیانِ فقدانِ عاطفی و تهی‌شدنِ درون از احساساتِ عاشقانه می‌پردازد. شاعر در شرایطی قرار گرفته که دیگر تابِ تحملِ غمِ عشق را ندارد، چرا که آن «دلی» که باید این غم را در خود جای می‌داد، دیگر وجود ندارد.

در واقع این سخن بازتاب‌دهنده‌ی اندوهی عمیق است؛ جایی که دردِ عشق چنان سنگین بوده که دیگر ظرفیتِ تحملِ آن از میان رفته است. پیش‌تر که دلی بود، غمی هم اگر بود، قابل تحمل می‌نمود، اما اکنون که دلی نمانده، دیگر نشانی از تواناییِ عاطفی نیز باقی نیست.