دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

این سخن، دعوتی است عارفانه و شاعرانه به غنیمت شمردن دم و فرصت‌های زندگی. شاعر با تأکید بر گذرا بودنِ عمر، حضورِ در کنارِ یکدیگر و هم‌نشینی را والاترین بهره از زندگانی می‌داند.

نگاهِ شاعر به مقوله‌ی عمر، نگاهی است مبتنی بر ارزشِ زمان؛ او معتقد است که زندگانی، سرمایه‌ای است که بسیار سریع به پایان می‌رسد و یگانه راهِ بهره‌مندی از این سرمایه، حضورِ آگاهانه و هم‌نشینیِ پرمهر در لحظاتِ حال است.