دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

ای دل، از دوری محبوب اندوهگین مباش که بازگشت او قطعی است؛ درست همان‌طور که آب حیات برای کام تشنه‌ای که در عطش است، حتماً خواهد رسید.

ای کسی که از دردِ جدایی رنج می‌بری، ناامید مشو و دست از امید نکش؛ چرا که طبیب (محبوب) از راه رسیده است و داروی درمانِ دردهای تو در حال آمدن است.

ای وجودِ من که همچون گلستانی هستی، خود را آراسته و تازه کن؛ زیرا آن پرنده‌ای که در این آشیانه جای دارد (محبوب)، به زودی به این گلستان بازمی‌گردد.

من همچون پروانه‌ای که مشتاق سوختن در شعله است، به پیش می‌روم؛ زیرا شمع وجود محبوب (نورِ چشمانم) در این شبِ تاریکِ دوری، به سوی من در حرکت است.

من در مسیرِ آمدنِ او، با اشک‌های خونین و رنجِ دل، فرش قرمزی از جان‌فشانی پهن می‌کنم؛ چرا که آن محبوبِ نازنین، همچون سروی خرامان و زیبا در حال آمدن است.

آن جانی که از شدتِ دوری و رنج، آشیانِ تن را ترک کرده بود، اکنون به یاد بیاورید که محبوبِ آن جان، که تنها آرزوی اوست، در حال رسیدن است.