دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

اگر چشمانم بدون دیدن روی تو، به تماشای جهان بنشیند، آن‌ها را سرزنش کن؛ چرا که این نگاهِ خیره‌سرانه، نشان از کوریِ باطن و آلودگیِ دامنِ من دارد.

ای ساقی، اگر بدون حضور تو می می‌نوشم، آن را شراب مپندار؛ زیرا چنین میگساری‌ای تنها زهرِ هلاکت برای جانم و روغنی است که آتشِ حسرت و هجران را در درونم شعله‌ورتر می‌کند.

در آن محفل و مجلسِ عاشقان که در آتشِ عشق، خود را زنده می‌سوزانند، چه بسیار پرهیزکارانی که ادعای خداشناسی دارند اما در مقامِ ایثار و جان‌باختن، از یک زنِ هندو که در رسمِ خود پایدار است، کم‌مقدارترند.

روحِ بلندِ عاشقان (همچون بلبلان) تنها با بویِ گلِ وصال تغذیه می‌شود؛ آن کسی که دلبسته خوراکِ ناچیز و دنیوی (جو و ارزن) است، همانند مرغی خانگی و زمینی است که از پروازِ معنوی بازمانده است.

خسرو هر شب وعده می‌دهد که در کویِ تو سینه خود را از شدتِ غم بشکافد؛ اما در حقیقت، او در برابرِ عظمتِ عشقِ تو، چون پادشاهی است که در درگاهِ تو، خود را به قامتِ یک نگهبانِ ساده و حقیرِ شب‌گرد تقلیل داده است.