دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

ای معشوق، ستم‌گری تو هر بار به شیوه‌ای تازه و نو ظهور می‌کند؛ گویی جانِ من که پیش از این در راه عشقِ تو قربانی شده است، خانه‌ای است که تو دوباره به آن قدم می‌گذاری تا آزارش دهی.

چرا که تو حتی به اندازه نیمی از یک دانه کنجد نیز حیا و شرم نداری و با بی‌اعتنایی می‌گویی که ارزشِ من در نزدِ تو حتی کمتر از نصفِ یک دانه جو است.