دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

این بیت به تقابل بنیادین میان «عقلِ مصلحت‌اندیش» و «شورِ عاشقانه» می‌پردازد. شاعر معتقد است که ساحتِ عشق، ساحتِ بی‌خویشتنی و گذشتن از محاسباتِ دقیقِ عقلانی است؛ از این‌رو، کسی که پیوسته در بندِ بایدها و نبایدها و حساب‌وکتاب‌های دنیوی است، درکی از حقیقتِ عشق نخواهد داشت.

پیام اصلیِ این کلام، دعوت به رها کردنِ حصارهای ذهنی و هشیاری‌های معمول برای ورود به وادیِ عشق است. از منظرِ گوینده، تا زمانی که فرد در قید و بندِ تعقلِ محض و دوری از هرگونه بی‌پروازی است، سخن گفتن از عشق برای او ناممکن و ناصواب است.