دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

من هیچ چشم‌داشتی به پاداش و نوازش ندارم، چرا که پیشه و سرنوشت من، تحملِ درد و اندوه است. من با این رنج‌کشیدن خوش هستم؛ تنها کاری که باید بکنی این است که همان‌جایی که مرا آزرده‌ای، التیام ببخشی و نگاهت را به همان نقطه معطوف کنی.

جان و وجود من از ماده و عصاره غم‌های تو پرورش یافته است. مردم آن را غم و اندوه می‌نامند، اما از دیدگاه من، این همان چیزی است که جان مرا می‌پروراند و زنده نگه می‌دارد.

زحمتِ کشتنِ من را به گردن نگیر و خود را آزرده نکن؛ این کار را به رقیب واگذار کن، چرا که ریختنِ خونِ کسی مانند من، شایسته و در خورِ آن مرتبه والای تو نیست.

ای اشک من! پاره شدنِ دامنم نویدبخشِ بدنامی و رسوایی من شد. ای اشک، به من یاری برسان و بیشتر جاری شو، زیرا هدف نهایی من در این عشق، گرفتار شدن در بندِ بدنامی و رسوایی است.