دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

آب حیات که بخشنده زندگی است، تنها جلوه‌ای از ویژگی‌های دهان خندان و ملیح توست و جانِ شیرین نیز تنها اثری از لب‌های قندمانند تو به شمار می‌آید.

به کدامین درخت سرو بنگرم که بتوانم دوری تو را تحمل کنم؟ چرا که آرزوی دیدن قامت بلند تو همواره در دل من باقی است و هیچ سروِ دیگری نمی‌تواند آرام‌بخشِ این اشتیاق باشد.

من مانده‌ام و هزاران آشوب و پیچیدگی که خیالِ زلف تو در دلم ایجاد کرده است؛ به کدامین سو بگریزم که از پیچ‌وخمِ کمندِ گیسوی تو در امان بمانم و جانم رهایی یابد؟

تا کی باید به خاطر دوری از تو در آتش غم بسوزم؟ من از هم‌نشینی عود با تو حسادت می‌کنم و به سپندی که برای دفع چشم‌زخم برای تو دود می‌کنند، رشک می‌ورزم.