دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

این بیت به توصیفِ منشأ درد و رنجِ عاشق می‌پردازد و شاعر، پرسشگر را به سوی عاملِ اصلی این جراحت، یعنی «غمزه» یا نگاهِ دلفریب معشوق، ارجاع می‌دهد. فضا، فضایی عاشقانه و در عین حال گلایه‌آمیز است که در آن، نگاهِ معشوق به مثابه عاملی برای ایجادِ زخم‌های روحی به تصویر کشیده شده است.

شاعر در اینجا از صنعتِ تشخیص بهره می‌برد تا نگاه معشوق را موجودی جاندار و بازیگوش بداند که گویی هنری آموخته و اکنون آن را به کار می‌بندد. پیامِ اصلی، تأکید بر قدرتِ تأثیرگذار و ویرانگرِ نگاهِ معشوق است که عاشق را از پا درآورده و او را به سکوت واداشته است.