دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

تو هر خواسته‌ای که از جان و دلم داشتی، بی‌کم‌وکاست برآورده کردم؛ اکنون اگر باز هم میل و خواسته‌ای داری، بگو و امر کن تا آن را نیز به جای آورم.

با نگاهِ مژگان و ابرویم، به کُشتنم فرمان دادی و به خونم تشنه شدی؛ با این‌همه، همین که تو به من نگریستی و جمالت را بر من آشکار کردی، برایم خجسته‌ترین و مبارک‌ترین واقعه بود.

من همچون زنبور سیاهی که پیرامونِ گلیِ خوشبو می‌چرخد، از شدتِ سرمستیِ ناشی از رایحه‌ی دل‌انگیزِ تو، دورِ سرت می‌گردم و عقل و اختیار از کف می‌دهم.