دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

پیچ و تاب موهای تو تماماً آلوده به خون من است (یعنی زیبایی تو قاتل من است). اگر قصد نداری که مرا به کشتن دهی، این‌قدر موهای خود را نتاب و به آن پیچ و شکن مده.

در دورانِ جلوه‌گری چهره‌ات، گل چنان در برابر زیبایی تو رنگ و آب خود را از دست داده است که اگر کوهی از گل را هم بسوزانی، حتی یک قطره گلاب از آن به دست نمی‌آید.

موهای نرم و تازه‌روییده (خط) بر چهره‌ات چنان در زیر پوست تو پدیدار است که گویی سبزه تازه‌ای است که از زیر آبِ زلال دیده می‌شود.

از شرابِ لب‌های ظریف تو مست گشتم؛ زمانی که مست شدم، دیگر متوجه نشدم که آن شراب چقدر اندک و ناچیز بود (آن‌قدر مجذوب شدم که کم و کیفِ آن را نفهمیدم).

دلِ من از دستِ موهایِ چهره‌ی تو، گرم و سرد روزگار را چشیده است؛ گویی دلِ من در میانِ خطِ رخسار تو دو نیم شده که نیمی در سایه مانده و نیمی در آفتاب است.

وقتی تو از دست من عصبانی شدی و به خشم آمدی، رقیب فرصت را غنیمت شمرد و به من دشنام داد؛ همان‌طور که وقتی آفتاب داغ می‌شود، سگ از شدت گرما زبانش را بیرون می‌آورد.

شب‌هنگام، چشمانِ مستِ تو شمشیرِ مژگان را برای کشتن من از نیام کشید و قصدِ جانِ خسرو کرد، اما خواب به یاری آمد و میان من و آن شمشیرِ نگاه، حایلی ایجاد کرد و مرا نجات داد.