دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

ما معشوقی زیبا و میگسار داریم که اختیارِ جان و دلمان در دست اوست و هر زمان که اراده کند، می‌تواند با ناز و بی‌مهری یا لطف خویش، قلب ما را همچون کبابی بر آتشِ عشق بسوزاند.

هنگامی که نیمه‌شب از خواب برخاستم و او را در کنار خود دیدم، آن‌قدر این لحظه برایم شیرین و باورنکردنی بود که گمان می‌کردم هنوز در خواب به سر می‌برم و این بختِ بلند، تنها یک رویای شیرین است.

در آن شب، مستی و بی‌خودی، مسیرِ مرا گم کرد و از صدای نی تا سپیده‌دم مرا از خود بی‌خبر ساخت؛ خانه‌ای که در آن بودیم از هیاهوی جهان خالی بود و تنها او بود که در مستی و آشفتگیِ زیبایی در کنارم حضور داشت.

در پایانِ شب، من در تشخیصِ صبح دچار اشتباه شدم؛ چرا که چهره‌ی درخشانِ معشوقِ من، چنان فروغی داشت که با نورِ ماه و روشناییِ صبح پهلو می‌زد و مرا در شناختِ زمان به خطا انداخت.

سیاهیِ زلفش را بر کفِ شب می‌پنداشتم، تا اینکه از کنار گوش او خورشیدِ رخسارش طلوع کرد و تاریکیِ شب را در هم شکست.

ای چشمه‌ی گوارا و زندگی‌بخش، از کنار من مرو؛ چرا که منِ عاشق برای تو چنان جان می‌دهم و شیفته‌ی تو هستم که انسان‌ها برای آبِ حیات جان می‌دهند.

پیش از این، جهانِ من چون آبی زلال و آرام بود، اما اکنون بنگر که در نبود یا در فراقِ تو، آنچه در چشمان و دنیای من جاری است، نه آبِ گوارا، که خونِ دل است.