دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

امروز روز عید است، پس شرابی خالص و زلال همچون گلاب به من بده تا جانِ رنجور و فرسوده‌ام با نوشیدن آن، دوباره طراوت و تازگی خود را بازیابد.

جانم از شدت اشتیاق برای رسیدن به آن شراب، به لب رسیده و بی‌تاب شده است؛ اکنون جام را به لب می‌برم و در این شهد و شرابِ شیرین، وجود خود را غرق می‌کنم.

آن شخصی که تا دیروز روزه‌دار بود و بوی خوشِ تقوا و ذکر (مشک) از دهانش به مشام می‌رسید، اکنون به دلیل فرارسیدن عید، جز بوی شراب در دهانش چیزی یافت نمی‌شود.

نوشیدن شراب اکنون حلال و رواست؛ به‌ویژه زمانی که این می را دوستی صمیمی پیشکش می‌کند و در پیاله، قطراتی از چربی و عصاره کباب نیز می‌چکد که لذت شراب را دوچندان می‌کند.

هر کس که لذت واقعی و عطر نابِ شراب و گل را درک کرده باشد، ذهن و حواسش به سطحی از درک می‌رسد که دیگر به رایحه‌های ساده و معمولی همچون گلابِ خالص راضی نمی‌شود و آن را کافی نمی‌داند.

خسرو (شاعر) که بنده و ارادتمند توست، به سبب همان ریسمان محکمی (حبل متین/ایمان و پیوند دوستی) که میان ماست، دست به کار شد و با کوششِ تمام، رشته‌ای طولانی و هنرمندانه از سخن و دعا برای تو بافت.