دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

پژواکِ گیسویِ آن محبوبِ بی‌مهر و بیداری‌هایِ شبانه‌ام، مجالی برای خواب باقی نگذاشته است؛ مگر کسی که وجودش در آتشِ درد و نیشِ کینه‌یِ عشق می‌سوزد، می‌تواند دمی بیاساید؟

هر لحظه غمی می‌خورم و دم‌به‌دم از رنج، خونِ دل می‌گریم و در آتشِ سوز و گداز می‌سوزم؛ چون هیچ پرهیز و خودداری در برابرِ تبِ عشق ندارم، یقین دارم که جانم را در این آتشِ سوزان از دست خواهم داد.

چه می‌شد اگر آن معشوقِ کافرکیش و بی‌وفا، اندکی رحم و مروت می‌داشت؟ چنانکه از ناله‌هایِ «یا رب»ِ من، هر خانه‌ای پر از صدایِ ناله و دعا شده است.

اهلِ درد، دعایِ دوستی را با خون می‌نویسند؛ اما من با خونِ چشم (اشکِ خونین)، دشنام‌هایی را که از لبانِ آن محبوب شنیده‌ام، ثبت می‌کنم.

هنگامی که می‌خواهم برایِ معشوق نمازِ عشق بخوانم، با خونِ دل وضو می‌گیرم؛ آری، آیین و مذهبِ عاشقان، چنین شیوه‌هایِ عجیب و جان‌سوزی دارد.

خسرو چنان ناله‌یِ جان‌سوزی از نوایِ باربد برمی‌آورد که گویی جانِ آدمی از شدتِ تأثیر، پای‌کوبان و رقصان از کالبدِ تن رها می‌شود.