دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

شب‌های بسیاری را در کنار ماه‌رویی به سر بردم، اما آن شب‌های خوش به کجا رفتند؟ اکنون نیز همان شب است، اما تیرگی‌اش از دودِ ناله‌ها و فریادهایِ استغاثهٔ من است که آسمان را تیره کرده است.

یاد آن شب‌ها به‌خیر که در حضور او گاه مست و سرخوش بودم؛ اکنون هرگاه آن خاطرات را در ذهن مرور می‌کنم، تمام جهان در چشمم تیره و تار می‌شود.

پیوسته و در هر لحظه، از ابروان و مژگان او سخن می‌گفتم، درست مانند کودکانی که در مکتب‌خانه با شوق و ممارست، سوره «ن والقلم» را تلاوت می‌کنند.

چه می‌شد اگر محبوب یک شب جویا می‌شد و می‌پرسید که آن عاشقِ غریبی که زیر دیوارِ خانه‌اش نشسته، در این شب‌های تنهایی چگونه روزگار می‌گذراند؟

ای جانِ جانان و روحِ هستی، به سوی ما بیا تا عاشقانی که جانِ خود را در کوی تو نثار کرده و پیکرشان تهی از روح گشته، دوباره زنده شوند.

ای خسرو، اگر یار تو را به کشتن می‌دهد، از او دلگیر مشو؛ چرا که طریقت و شیوه‌ی رفتاری زیبارویان، اغلب همین بی‌رحمی و بی‌توجهی به عاشقان است.