دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

این بیت به فضای عرفانی و عاشقانه تعلق دارد؛ جایی که سالکِ طریق عشق، به جای تکیه بر اسباب و علل ظاهری، چشم امید به عنایتِ مستقیم محبوبِ ازلی دوخته است. در این دیدگاه، رنجِ هجران خود نوعی کمال است و درمانِ آن تنها به دستِ معشوق میسر است، نه درمانگرانِ دنیوی.

شاعر با زبانی صریح، از تمامیِ راه‌های غیرِ الهی برای تسکینِ خاطرِ خویش تبری می‌جوید و معتقد است هرگونه تلاشِ بیرونی برای مداوای دردِ دل، مانعی بر سرِ راهِ تجلیِ لطفِ جانان است.