دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

تصویر سیمگون و درخشان خیال تو در ذهن من آنقدر زیباست که دیگر نیازی به ماه ندارم؛ شب‌های فراق من نیز به بلندای کوهی استوار و سنگین می‌گذرد که دیگر طلوع سحر برای من معنا و نیازی ندارد.

از ترس اینکه مبادا جانم به خطر بیفتد، حتی نگاه به آن لب‌های خندان را بر خود حرام کرده‌ام؛ وقتی در مسیر عشق از دور با سنگ جفا و دشواری‌ها مواجه می‌شوم، دیگر دست یافتن به گهر (محبوب) برایم چه فایده‌ای دارد؟

اگر سرنوشتِ من این است که در راه عشق تو جان ببازم، با کمال میل می‌پذیرم؛ چرا که من تسلیمِ قضا و قدر هستم و دخالتی در کار سرنوشت ندارم.

مردم مرا به نماز و عبادت فرا می‌خوانند و یا به بزم و شادمانی دعوت می‌کنند، اما من چنان در غم عشق تو غرق هستم که هیچ تمایلی به این کارها ندارم و فرصتی برای پرداختن به امور دیگر برایم باقی نمانده است.