دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

عاشقِ بخت‌آزمای که در پی رسیدن به معشوق است، در آستانه‌ی مرگ قرار دارد و تنها منتظر اجازه‌ی معشوق است تا با لبخندی که جان را تازه می‌کند، دوباره به زندگی بازگردد.

ای نوازنده، آهنگی بنواز و به ظاهرِ زاهدانه‌ی من توجه نکن؛ چرا که تسبیح و عبادتِ ظاهری هیچ برتری و شرافتی بر موسیقی و شور و حالِ عاشقانه ندارد.

بازوانِ ظریفِ معشوق را با صفتِ سستی توصیف مکن، چرا که همین بازوانِ به ظاهر لطیف، توانسته‌اند پهلوانان و زورمندانِ بسیاری را در عرصه‌ی عشق از پای درآورند.

ای دوست، ماهیتِ عشق سراسر دیدن و شهود است و گوش سپردن به پند و اندرز در آن راهی ندارد؛ پس نصیحت کردنِ کسی مثل «خسرو» که عقل و تدبیرش را در راه عشق باخته، بیهوده است.