دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

جان و روح من از تماشای رخسار تو از هم پاشیده و خراب شده است و ناز و کرشمه‌های تو از حد و اندازه گذشته است؛ ما تنها با بوی عطرت مست شده‌ایم و ساقیِ این عشق، پیمانه‌امان را لبریز می‌کند.

نیازی نیست به من بگویی که باید از آبرو و شهرت چشم‌پوشی کنم؛ چرا که دیوانگی و عاشقی نیازی به یادگیریِ رسوایی ندارد و عاشق، خود به صورت غریزی از قیدِ نام‌وننگ رهاست.

خسرو با همین آتشِ سوزانِ دل مشغول است و از خوشی‌های دنیوی بی‌خبر مانده؛ مگر پرنده‌ای که خوراکش آتش است، میلی به دانه‌های معمولی دارد؟