دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

ای باد! برو و زیبایی‌های باغ و بوستان را به چشم دیگران جلوه‌گر کن؛ مرا با آن محبوبِ سروقامت و خرامانم تنها بگذار تا به تماشای او بنشینم.

من نمی‌خواهم حتی به اندازه ذره‌ای باعث رنجش خاطر تو شوم؛ چرا که اگر مرا بکشی و خونی از من ریخته شود، ممکن است تو که اصلاً پشیمان نمی‌شوی، دچار پشیمانی شوی و من این را نمی‌خواهم.

ای دل! دیگر از وضعیت جان غمگین و افسرده‌ات نپرس و احوالش را جویا مشو؛ چرا که من خیلی وقت است که در یاد و خیالِ تو، خودِ جان و زندگی‌ام را فراموش کرده‌ام.

اگر همراهی و رابطه با من باعث بدنامی توست، پس با یک نگاهِ عشوه گرانه و گذرا مرا بکش؛ چرا این کار ساده را برای خودت سخت و پیچیده می‌کنی؟