دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

ای باد، نقاب را از چهره آتشین و پرحرارت معشوق کنار بزن. ای چشم من، اگر از شدت حرارتِ عشق دچار بیماری شده‌ام، بر این کالبد خاکی من آبی بپاش تا آرام گیرد.

اگر تو با رفتار خود، خونِ مرا در آستانه درگاهت می‌ریزی، من آن را با اشک‌های جاری‌ام می‌شویم، چرا که شایسته نیست که با دیده‌ای آلوده به خون، آن آستانه مقدس را نظاره کرد.

با آن چشم و ابروی فتنه‌گر، قصدِ ستیز مکن و عقل و دین مرا به تاراج نبر. این هندو (معشوق سیاه‌چشم و زیبارو) را به این بی‌باکی و غارتِ ایمان تشویق مکن.

از وقتی شمع زیبایی‌ات را برافروختی، مرا همچون پروانه سوزاندی و آموختی که چگونه پرده حیا و امنیتِ صد پاره‌ام را بیش از پیش بدری.

اکنون که جانم از تن بیرون رفته و کار از کار گذشته است، صلح و آشتی چه سودی دارد؟ این زهرِ دوری از قدرتِ جادو نیز فراتر رفته است، دیگر داروی پادزهر را هدر نده.

گویی در نیمه شب، خورشید طلوع کرده است؛ آری، همان لحظه‌ای که از آهِ صبحگاهی من، حرارتِ آتش تا آسمان‌ها بالا می‌رود.

ای خسرو، تو چه کسی هستی و چه ارزشی داری؟ برای به آتش کشیدن صد خرمن خاشاک (وجود تو)، همان یک ذره آتشِ عشق کافی است.