دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

من برای رهایی دلِ نالان و اندوهگینم واسطه‌ای برگزیده‌ام؛ ای معشوق، آن چشمانِ زیبا و فریبنده‌ات را که نگاهشان همچون قاتلان، خون به دل می‌ریزد، پند و اندرز بده تا دست از ستم بردارند.

ای دوستی که تمامِ خراش‌ها و زخم‌های دلم از جانب توست، چرا برای التیامِ دلِ مجروحِ خودت - که در سینه من جای دارد - مرهمی نمی‌آوری؟

آن عاشقِ بنده و سرسپرده‌ای که در پای تو جان داد و از دست رفت، در حقیقت با این کار، جانِ در بندِ خویش را آزاد کرد و به رستگاری رسید.

قد و قامتِ دلربای خود را به من نشان بده؛ زیرا تنها برای دیدنِ تو حاضرم بختِ سیاه و نگون‌سارِ خود را دگرگون کنم و به سوی روشنایی ببرم.

تو تا به حال سرِ بسیاری از عشاق را از تن جدا کرده‌ای؛ حالا به طفیلِ همان‌ها، سرِ مرا نیز بزن تا رسمِ همیشگیِ دلبری و ستمگری‌ات همچنان رونق داشته باشد.

من حتی دشنام و بدگویی را هم از زبانِ شیرینِ تو هوس می‌کنم؛ پس بیا و به این اندازه از عشق و فداکاریِ من، ارج بنه و مرا گرامی بدار.