دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

ای پری‌رو! نقاب از چهره بردار و آن زیباییِ آشوب‌گر و حیرت‌آور را نمایان کن، تا عقلِ ما که سعی دارد با رنگ و نیرنگ تو را تحلیل و توصیف کند، در برابرِ زیباییِ حقیقی تو شکست بخورد و ناتوان شود.

از آن شبی که زلف‌هایِ خوش‌بویِ تو با نسیمِ سحر (صبا) هم‌نفس و آشنا شد، من هیچ‌گاه شبِ آرامی نداشتم؛ چرا که گویی این وزشِ نسیم در میانِ موهایِ تو، توطئه‌ای برای ریختنِ خونِ من است.

می‌دانم که بختِ من با تو یار نیست و نباید درباره زلف‌هایِ تو سخنی بگویم، اما با این حال، آرزو دارم که همچون صیدی در کمندِ تو گرفتار شوم و به فتراکِ تو آویخته گردم.

دیگر کار از کار گذشته و من از زندگی ناامید شده‌ام؛ ای طبیبِ بی‌رحم و سنگ‌دل، برخیز و به این بیمارِ درمانده بگو که دیگر پرهیز و خودداری را کنار بگذارد و در این آتش بسوزد.

جایی که آتشِ عشقِ تو شعله‌ور می‌شود، حتی بالِ فرشتگان نیز هیزمِ آن است؛ پس آیا شرم نمی‌کنی که مرا که همچون خار و خاشاکِ ناچیز هستم در این آتشِ عظیم می‌سوزانی؟

من در راهِ تو همچون خاکِ پایِ رهگذران خوار و کوچک شده‌ام و چون تو هرگز برایِ دلجویی از من نمی‌ایستی، دست‌کم وقتی با اسبت از کنارِ ما می‌گذری، آهسته‌تر بران.

شاید از فرازِ کوهسارِ زیبایی‌ات، نیم‌نگاهی به «خسرو» بیندازی؛ برایِ جلبِ این نگاه، من این چشمانِ خون‌بارم را به عنوان واسطه و شفیع به درگاهت آورده‌ام.