دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

حالا که پیر شده‌ای و پشتت از بارِ سال‌ها خمیده است، دست از خواهش‌های نفسانی بردار و آن‌ها را رها کن؛ چرا که دادنِ قدرت و ابزار (کمان) به دشمنی که با تو کینه‌توز است و قصد نابودی‌ات را دارد، کاری عاقلانه نیست.

وقتی که تو از این جهان رخت بربستی و روزگارِ دیگری جایگزینِ دورانِ تو شد، دیگران به‌زودی تو را فراموش خواهند کرد؛ پس همیشه آن روزِ نهایی و جدایی از دنیا را به خاطر داشته باش و برای آن آماده شو.

وقتی به چشم خود دیدی که عمرت همچون گذشتنِ روزِ قبل از دیروز، بسیار سریع سپری شد و رفت، پس حاصلِ زندگی و دستاوردِ امروزت را برای فردایی که معلوم نیست به آن برسی یا نه، تباه نکن و به امیدِ فردا، امروز را از دست مده.