دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

تو با دلبری‌هایت، این دل و جانِ آشفته‌ی مرا بیشتر به دیوانگی می‌کشانی؛ با ناز و کرشمه، گیسوانِ سیاه‌فام و خوش‌بوی خود را که همچون زنجیری مشکین است، در هم مشکن و آشفته مساز.

در حقیقت، عاملِ اصلیِ فتنه‌گری و برهم زدنِ آرامشِ عاشق، زیباییِ خودِ محبوب (شاهد) و ساقی است؛ مردم به اشتباه شراب را به خاطر مستی بدنام کرده‌اند، در حالی که مقصر اصلی، زیباییِ سحرآمیزِ یار است.

از شدتِ سوزِ درونی، چشمانم اشکی آمیخته به خون می‌بارد؛ این گریه و اشک، همچون چربی و آبی است که از گوشتِ در حالِ کباب شدن بر آتش می‌چکد و چه تمثیلِ گویایی برایِ این حالِ سوختن است.

من (خسرو) به سببِ داغی و سوزِ گریه‌هایِ درونی‌ام، دیگر تاب و توانِ پنهان کردنِ این‌همه بی‌قراری را ندارم؛ حق هم دارم، چرا که ظرفِ سفالی وقتی حرارت ببیند، ناگزیر آبِ درونش به جوش می‌آید.