دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

خدایا! این چه بخت و اقبال بلندی است که به من عطا کرده‌ای؟ که محبوب زیباروی من، به کوی و محله‌ای که منِ فراموش‌شده در آن زندگی می‌کنم، قدم رنجه فرموده است.

خدا را شاکرم که رنجِ شب‌زنده‌داری‌هایم بیهوده نبود و به ثمر نشست؛ چرا که دیدم آن محبوبِ خوش‌قامت و سروآزاد، در آغوش من آرام گرفته است.

وقتی قامت آن یار را می‌بینم، چنان زیباییِ خیره‌کننده‌ای دارد که گویی قیامت برپا می‌کند؛ آن‌قدر این دیدار برایم شکوهمند است که آرزو دارم تا روز قیامت، یاد این تماشا را در خاطر داشته باشم.