دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

اگر مرا به خاطرِ نوشیدنِ باده‌ی عشق با تیغ مجازات می‌کنی، بدان که حتی این ستم تو نیز حد و اندازه‌ای دارد؛ ای کسی که خود مستی و چنان قدرتمندی که محتسب (مأمور حکومتی و نهی‌کننده‌ی از منکر) را از پای در می‌آوری.

به من گفتی که غمِ عشق را تحمل کنم و من نیز چنین می‌کنم؛ اما ای کسی که خود گنجینه‌ی شادی هستی، بدان که برای رنج و اندوه نیز حد و اندازه‌ای وجود دارد و فراتر از آن ممکن نیست.

برای لحظه‌ای هم که شده چهره‌ی نازنینت را به سوی من برگردان تا دیگر نیازی نباشد چشم به گل‌های نسرین و ارغوان بدوزم، زیرا زیبایی صورت تو تمامی این گل‌ها را بی‌اثر می‌کند.