دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

دلم در راه عشق سرگردان و آواره شد، دعا می‌کنم که از این هم آواره‌تر شود؛ پیکر و جانم از بی‌همراهی و بی‌قراری بیچاره شد، آرزو دارم که بی‌چارگی‌اش از این نیز بیشتر گردد.

زلف تو در غارت کردن دل‌های عزیزان (عاشقان)، همچون راهزنی ماهر عمل می‌کند؛ چشمان تو که خون‌ریزِ غریبان و دورافتادگان است، دعا می‌کنم که در این کار، بی‌رحم‌تر و خون‌ریزتر باشد.

چهره‌ات تازه و دلربا است و من آرزو دارم که برایِ جان دادن در راهِ آن، مشتاق‌تر شوم؛ دلِ تو همچون سنگِ خارا سخت است و دعا می‌کنم برای کشتنِ من از این هم سخت‌تر و سنگ‌دلانه‌تر باشد.

ای زاهد! اگر می‌خواهی برای من دعای خیر کنی، این‌گونه دعا کن که من که از کوی محبوب دور افتاده‌ام، از این هم دورتر و آواره‌تر شوم.

همه می‌گویند که تو با خون‌خواری و بی‌رحمی‌ات، خلقِ بسیاری را به ستوه آورده‌ای؛ اما من با تمام وجود می‌گویم که برای جانِ من، بیش از پیش خون‌خوار و بی‌رحم باش.

دل من از غصه چنان تکه‌تکه شده که دیگر قابل ترمیم و بهبود نیست؛ با این حال اگر محبوب از دیدن این پریشانی شاد می‌شود، پروردگارا! کاری کن که تکه‌تکه‌تر شود.

خسرو که با گناهکاری و آلودگی (یا دامنِ ترِ از اشک) خو گرفته است، دعا می‌کند که دامنِ پاکان نیز همواره از اشکِ چشم، تر و مرطوب باقی بماند.