دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

هنگامی که به گلستان قدم می‌گذاری، لبخند را از لبان خود دریغ مکن؛ چرا که اگر تو نخندی، غنچه‌ی گل به نشانه‌ی تمسخر و با نیشخند، به تو خواهد خندید.

چهره‌ات را دیدم و گفتی که برای دوری از چشم‌زخم، برایم اسفند دود کن؛ اما وقتی جان و هستی من در محضرت حضور دارد و در آتش عشق تو می‌سوزد، دیگر چه نیازی به دود کردن اسفندِ مادی است؟

مردم در کوی تو به من پند و اندرز می‌دهند؛ اما در جایی که چشم عاشق به جمال تو روشن می‌شود، دیگر هیچ‌کس گوشش به حرف‌های نصیحت‌گرانه بدهکار نیست و مجالی برای شنیدن پند باقی نمی‌ماند.

در خانه‌ی تو همیشه صبحگاه و آغاز روز است، زیرا آن‌قدر چهره‌ی تو درخشان و تابناک است که خورشیدِ آسمان جرأت نمی‌کند در آنجا به اوج و بلندی برسد.

دست تو زلف‌هایت را که مانند زنجیر در هم پیچیده بود، شانه می‌زد؛ بر این زلف سخت مگیر (و آن را با خشونت درهم مشکن)، چرا که دیوانگان بسیاری (عاشقان) در بندِ این مو گرفتار و اسیرند.

از کوی تو به هر کجا که بروم، باز هم از پیچ و تاب گیسوی تو، که به کمندی (طنابی برای شکار) می‌ماند، گرفتار می‌شوم و نمی‌توانم از دایره‌ی عشق تو خارج شوم.

بادی که از سمت گیسوی تو وزید و پیامی آورد، چه خبری از احوال دل‌های عاشقان دارد؟ نمی‌دانم که اسیرانِ دردمند و ناتوان در آنجا (در اسارتِ زلف تو) چه وضعیتی دارند.

در آستانه‌ی درگاه تو هر کسی به نوعی مورد لطف و عنایت قرار می‌گیرد، اما تنها «خسرو» است که در آنجا بیچاره و دردمند باقی مانده و نصیبی از آن رحمت نبرده است.