دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

گل‌ها در بوستان شکوفا شدند، اما آن غنچه خندانِ دلخواه من کجاست؟ هنگام خوشیِ دوستان فرارسیده است، اما آن یارِ طرب‌انگیز و باطراوت من کجا پنهان شده است؟

هر بار که آن محبوب به خنده می‌آید، هزاران نفر مانند من شیفته و بنده‌اش می‌شوند. لب‌های او چنان قدرتی دارد که صد مرده را زنده می‌کند، اما دریغ که برای درد بی‌درمانِ من، هیچ دارویی یافت نمی‌شود.

اطرافیان به من می‌گویند غم را رها کن و به دنبال راه چاره‌ای برای زندگی باش؛ اما برای کسی که در بند عشق گرفتار است، تدبیرِ عقلانی چه معنایی دارد؟ دیوانه‌ای که دل از دست داده، چگونه می‌تواند زندگیِ سامان‌یافته و مرتبی داشته باشد؟

از قضا روزی خضر به لطف بختِ بلند، از آب حیات نوشید و جاودانه شد؛ اما اسکندر همچنان با حرص و جست‌وجو در پی آن چشمه بود. حالِ من در جست‌وجوی یار، همانند اسکندری است که سرگردانِ یافتنِ سرچشمه زندگی است.

آن یار همیشه به من می‌گفت که اگر جانت را فدای من کنی، در پناه من خواهی بود. حال که من با جان و دل فرمانش را می‌برم، او کجاست که خود، فرمانی ناپذیر و سرکش است؟

به او گفتم: تو در وجود من حضور داری و جانِ روشن‌بخشِ منی. او پاسخ داد: اگر چنین است، پس چرا وقتی می‌پرسم جان کجاست، هیچ نشانه‌ای از خودت باقی نمانده است؟

گفتی که صبر پیشه کن و بیش از پیش خود را خوار و بی‌مقدار کن تا سهمی از من داشته باشی. من هر آنچه گفتی را انجام دادم، اما پس چرا هیچ‌کدام از این‌ها نتیجه‌ای نداشت و وصالی رخ نداد؟

اگر پس از گذشتِ یک ماه، گذرت به کوی ما افتاد و راهی یافتی، من از طریقِ نوکِ مژگانِ خود که از شدت گریه خیس است، آن پرسش‌های پنهانِ دلم را به تو نشان خواهم داد.

پیش از این، هر لحظه با تو هم‌نفس و هم‌دم بودم. ای خسرو، آیا تو همان آدم سابق نیستی؟ پس آن عهد و پیمان‌های محکمی که با هم بسته بودیم، اکنون کجا رفته‌اند؟