دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

مانند غباری که بر سرِ راه منتظر می‌ماند تا خبری بشنود، من نیز با چشم‌انتظاریِ بسیار در مسیرِ امید نشسته‌ام و منتظرم که باد صبا، پیامی یا نشانی از وفاداریِ آن یارِ سفرکرده برایم بیاورد.

از آنجایی که آسمان و گردش روزگار بدونِ خواست و تقدیر الهی هیچ حرکتی نمی‌کند، من نیز از تلاشِ بیهوده برای تغییر امور دست برداشته‌ام و سرنوشتِ خود را کاملاً به دستِ اراده و قضای الهی سپرده‌ام.

اگرچه در حقیقتِ راهِ عرفان، تفاوتی میان صومعه و میخانه وجود ندارد و هر دو می‌توانند مأمنی باشند، اما وقتی من در حالِ از خود بی‌خودی و مستیِ عشق هستم، دیگر هیچ اراده یا انتخابی از جانب من باقی نمی‌ماند.

کسی که در فضای معنوی میخانه (محلِ اهل دل)، مأمنی یافته است، دیگر چه نیازی به جاه و جلال دنیوی و تکیه زدن بر تخت پادشاهیِ دارا دارد؟ او هیچ توجهی به مقام‌های اعتباری دنیوی نخواهد داشت.

خوشا به حال کسی که در این روزگار، بخت با او یار است و فرصت یافته تا هم‌نشینی موافق، شرابِ صافِ حقیقت (دانشِ معنوی) و گوشه‌ای دنج برای خلوت‌گزینی و انزوا داشته باشد.