رباعیات
رباعی شمارۀ ۱۷
عبدالقهّار عاصی
چندی چو گذشت از سر مردن من
چون خاک تکاند تار و پود تن من
ای دوست! بیا و گوش کن زمزمه ای
از سینهٔ گور، میهن ای میهن من