فرهنگ دهخدا

[رَ] (اِ) بندگاه میان ساعد و بازو از برون سوی یعنی جانب وحشی. آرنج. وارن. رونکک. مرفق :
زمانی دست کرده جفت رخسار
زمانی جفت زانو کرده آرن.آغاجی.

[رُ] (یونانی، اِ)(1) گیاهی است که آن را لوف گویند. قسم بزرگ آن لوف الکبیر و شجره التنین و آرن مطلق، و قسم کوچک آن لوف الصغیر و خبزالقرود و آذان الفیل و پیلگوش و فیلغوش و فیلگوش و فیلجوش و رجل العجل، و قسم دیگر آن لوف الحیه و دراقیطون(2) و لوف مستطیل، و قسم چهارم آن لوف الجعده، و قسم پنجم آن قلقاس(3) نامیده میشود. و رجوع به آرن صارن شود.
.(لاتینی و فرانسوی) , Arum(یونانی)
(1)
Aron
(2) - Drakon.
(3) - Arum colocasia.