فرهنگ دهخدا

[بَ] (اِ مرکب) جیوه. سیماب. آبَق. زیبق، باصطلاح کیمیاگران. (تحفه) :
مِسّ وجود من شود از می بسان زر
گویی که می چو آبک از اجزای کیمیاست.
خجسته.

[بَ] (ع صوت) وَیْلَک. هلاک باد ترا.

[بَ] (اِخ) نام جائی است.

[بَ / بِ / بُ] (اِ) آبله. جدری.

[بُ] (ص) هر چیز پرآب. (از برهان).