آی واژه

(اُ رُ) (اِ.) نک سرب.

(اُ رُ) (اِ.) نک سرب.

(اسم) (شیمی) [قدیمی]
[osrob] = سُرب

[اُ رُ / اُ رُب ب] (معرب، اِ)(1) اَبار. (الجماهر ص 258). سُرب. (مهذب الاسماء). سُرُب. اُسْرُف. آنک. (نصاب). رصاص اسود. (ابن البیطار) (فهرست مخزن الادویه) (تحفه). ارزیز. در هند سیسا نامند. (آنندراج). سیسا که بدان گولی بندوق سازند. (غیاث). یکی از اجساد صناعت کیمیا. و از آن در صناعت کیمیا بزحل کنایت کنند. (مفاتیح العلوم). بیرونی در عنوان فی ذکر الاسرب آرد: و هو الاَنک و یعرق [ ظ: یعرف ] بالفارسیه اسرفا و هو بخراسان و العراق و یحمل الی الروم عزیز مسترذل یذوب من تراب مخصوص بذلک و من احجار فی معدنه و لهذا ذل و رخص فی سعره و هو بنواحی الشرق عزیز لیس له بها معدن و لذلک یجلب الیها من هذه البلاد. و ذکر یحیی بن ماسویه ان الابار الذی یعمل منه الادویه و شیافه معروف [ کذا ] . قال الشجری طاهر هو بالسریانیه ابار مرفوع الالف غیرممدوده و الباء الذی اذا عرب کان فاء. و قال محمد بن ابی یوسف هو بالباء و غیر ممدود الالف المفتوحه و انشد:
ذهب یباع بآنک و ابار. (الجماهر بیرونی ص 258).
(1) - Plomb.

[اَ رَ] (ع ن تف) نعت تفضیلی از سروب. رونده تر.
- امثال: اسرب مِن وَرَلِالحضیض؛ قال الخلیل الورل شی ء علی خلقه الضب الا انّه اعظم منه یکون فی الرّمال فاذا نظر الی انسان مرّ فی الارض لایردّه شی ء. (مجمع الامثال میدانی).

اسرب[ا] (ئوسروب - usrub)قوڕقوشم.

اسرب
(اُسرُب - ا)زریچ، ژریژ، قاڵایی، قەڵا، قەڵایی، کەلناس،

ریشه‌ لغت:
زبان ایرانی
آوایش:
/اُسرُب/
اسم:
اسرب قدیم
1. شیمی: (سرب).
2. :سپیدی چشم یا سپید بُوَد یا برنگ اسرب. «(اخوینی)»

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین