آی واژه

(اسم مصدر) [عربی: استیفاء] [estifā] ۱. حق یا مال را به‌طور کامل گرفتن. ۲. کاری را به‌طور کامل انجام دادن؛ حق چیزی را ادا کردن. ۳. [قدیمی] شغل و وظیفۀ مستوفی؛ حساب مالیات. ۴. (ادبی) ادا کردن حق مطلب به نحو احسن.

(اسم مصدر) [عربی: استیفاء]
[estifā]
۱. حق یا مال را به‌طور کامل گرفتن.
۲. کاری را به‌طور کامل انجام دادن؛ حق چیزی را ادا کردن.
۳. [قدیمی] شغل و وظیفۀ مستوفی؛ حساب مالیات.
۴. (ادبی) ادا کردن حق مطلب به نحو احسن.

استیفا
(ع/مص‌م)
تمام‌بازستدن: به‌تەواوی ‌ئەستاندنەوە، به‌تەواوی‌ وەر گرتنەوە،
‌تماماً طلب ‌کردن: به‌تەواوی‌ داواکردنەوە، به‌تەواوی‌ ویستنەوە،
تصفیەی مالیات: دانەوەیماوەیباج، دانی ‌هەموو باجەکە،
حساب: حیساب، حیساب‌وکیتاب، حیسێب،
کەلک‌وەرگرتن لەماڵ یاکاری‌کەسێک به‌ئیزنی‌خۆی،

ریشه‌ لغت:
عربی
آوایش:
/اِستِیفاء/
اسم مصدر:
استیفا
1. تمام و کمال گرفتنِ مال یا حق خود از دیگری.
2. حق چیزی را بطور کامل ادا کردن، کاری را تمام‌ و‌ کمال انجام دادن.
3. دیوانی: شغل و وظیفه (مستوفی)، حسابداریِ امور مالیاتی. تصفیه حساب (مالیات).
4. دیوانی: دیوان استیفا، دیوان.
5. تمام فراگرفتن. طلب تمام حق را کردن.

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین