آی واژه

(اِ تِ) [ ع. ] ۱- (مص ل.) شجاع شدن. ۲- (مص م.) یاری خواستن.

(اِ تِ) [ ع. ]

۱- (مص ل.) شجاع شدن.

۲- (مص م.) یاری خواستن.

(اسم مصدر) [عربی] [قدیمی]
[estenjād] کمک خواستن؛ یاری خواستن.

[اِ تِ] (ع مص) یاری خواستن. استعانت. || توانا گردیدن بعد سستی. || دلیری کردن بعد ترس. یقال: استنجد علیه بعد هیبته. (منتهی الارب).

استنجاد
(ع/مص‌م)
استمدادکردن: داوای‌هیمدادی‌کردن، کۆمەکخواستن، کۆمەگی‌داواکردن، یارمه‌تی خوازی، یارمه‏تیخواستن، یاریدەخواستن،
خۆگرتنەوەدوای بێهێزی، وەغیره‌ت‌‌کەوتنەوه‌پاش ترسان، وەگوڕ هاتنەوەپاش ‌‌لاوازی،

ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/اِستِنجاد/
اسم مصدر:
استنجاد قدیم
1. یاری خواستن، مددخواهی. شجاع شدن.
2. از حدود خراسان روی به دیار اران آورد تا مگر به استمداد و استنجاد دیگر طوایف، جبر آن کسر تواند کردن. «(آقسرایی)»

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین