آی واژه

(اَ دِ لِّ) [ ع. ادله ] (اِ.) جِ دلیل ؛ برهان‌ها، حجت‌ها.

(اَ دِ لِّ) [ ع. ادله ] (اِ.) جِ دلیل ؛ برهان‌ها، حجت‌ها.

(اسم) [عربی: ادلَّة، جمعِ دلیل]
[adelle] = دلیل

[اَ دِلْ لَ] (ع ص، اِ) جِ دلیل. راهنمایان. || حجت ها.
- ادلهء اربعه؛ کتاب و سنت و اجماع و عقل.

[اِ لَ] (ع اِ) اِدل.

ادله
(اَدِلّە- ع/ا/ج)کۆی (دلیل): بەڵگەکان، دەلیلەکان،

ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/اَدِلِّه/
اسم مرکب:
ادله
1. دلیل‌ها، حجت‌ها. (ادلة). جمع (دلیل).
2. :برای اثبات این (ادعا)، ادله و براهینی بچگانه اقامه می‌نماید. «(جمال‌زاده)» کهن‌واژه:
3. ادله ممکن است در (زبان معیار باستان) به صورت (اَ) - (دَل) - (لِه) قابل تجزیه باشد؛ که مفاهیم کهن (ادلت) راجع به این اصطلاح هم صادق است. واژه‌های مشتق شده: (ادله اربعه)

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین